Cracker

“Doe het niet. Je gaat er spijt van krijgen.” Mijn man waarschuwde me nog. Maar nee, ik was eigenwijs.

Ik zou graag iets de schuld willen geven. De tentoonstelling over 100 jaar animatie in Kunsthal Kade, waar ik geïnspireerd raakte. Of mijn zwangerschap, waardoor ik niet stil kon zitten en iets te doen wilde hebben. Het fonds dat me jaren geleden geen subsidie had verschaft om het script voor Cracker met echte acteurs te verfilmen, waardoor het script ‘op de plank’ was komen te liggen.  Maar ik moet toegeven: ik heb toch echt geheel vrijwillig besloten om van Cracker een korte stop motion film te maken. Ik heb ook geheel vrijwillig besloten om dat vrijwel in mijn eentje van begin tot eind tot stand te brengen. Het was bijzonder, het was frustrerend, het was eenzaam, het was creatief, het was leuk, het was lang. En nu kan ik zeggen: het is af.

Knutselen

Ik had ervoor kunnen kiezen om Wilma en Ali van flexibel materiaal te maken. Maar de personages zijn krakkemikkig. Hoofden van eierschalen pasten beter bij ze. Voor hun lijfjes gebruikte ik luciferdoosjes en ijzerdraad met gebakken klei voor de armpjes, benen, ogen, mond, neus en oren. Verschillende mondjes, ogen en wenkbrauwen voor verschillende gezichtsuitdrukkingen. Verschillende crackers en boterhammen zodat ze die ‘op konden eten’. Ik maakte kleine kleren voor ze, wat een gepiel. Naaien is nooit mijn grootste talent geweest. Daarna was het de beurt aan het decor. Wilma en Ali zijn niet de rijkste burgers, dus ook dit mocht wat troosteloos ogen. Bij mijn ouders spitte ik tussen mijn oude barbiespullen, waar ik een tafeltje, vogelkooi en fotolijstjes vandaan haalde. Mijn schoonvader Ricardo was zo lief om twee stoeltjes voor me te maken. Ik knutselde zelf een kleine krant met nieuwsberichten over het einde der tijden. Langzaam kreeg hun flat vorm, ik creëerde hun wereld. Tot nu toe vond ik het allemaal nog leuk.

Foto na foto

Een stop motion film wordt gemaakt door een foto te nemen van de personages, dan alles een heel klein stukje te verzetten, weer een foto te nemen, enzovoort. Als je uiteindelijk alle foto’s achter elkaar zet dan lijkt het of de personages gaan bewegen. Toen de opnames begonnen begon ik al aan mijn derde zwangerschapstrimester. Heel verstandig, met een dikke buik rondom mijn decor van 70×50 cm bewegen. Zwangerschapsyoga is er niks bij. Ik heb maar niet geteld hoe vaak ik ergens tegenaan heb gestoten. En dat is frustrerend, want als je camera standpunt verandert, kun je weer opnieuw beginnen met je scene. Deze fase van het proces duurde langer dan me lief was. 

Montage en stemmen

Nadat ik alle foto’s had geschoten begon ik aan de montage. Ik kreeg een beter beeld van hoe de film eruit zou komen te zien. Ik paste nog wat teksten aan en gooide de scènes wat om. Ramez Harayri en Gouden Kalf winnares Loes Schnepper waren zo lief om de stemmen van de personages in te spreken. Wat heb ik gelachen om de overgevende Loes, ze bleef er bijna in. Arian Stoetzer bood aan om de audio nabewerking te doen. Ik ben ontzettend dankbaar dat zij hun tijd en energie in deze korte stop motion hebben willen steken. En wat was het fijn om eindelijk eens met andere mensen samen te kunnen werken aan dit project. Na het maken van de aftiteling en ondertiteling kwam er dan langzaam echt een eind aan ‘het project zonder eind’.

Vertoningen

Cracker werd op 13 november 2018 vertoond tijdens het Rotterdams Open Doek in LantarenVenster. Na afloop was er een korte Q&A en Ramez en Loes waren ook aanwezig tijdens de vertoning. Ik heb er ontzettend van genoten. Eind november is Cracker ook vertoond op het Festival Treće uho Dubrovnik in Kroatie.