In Quarantaine

Toen knuffelen nog heel gewoon was. Foto: Bram Petraeus

Twee weken geleden speelden we met De Stad Speelt een improvisatievoorstelling over de Tweede Wereldoorlog. Het lijkt een vreemd verleden, waarin we elkaar knuffelden en twee acteurs zelfs zoenend op het podium stonden. Wat heb ik genoten van de voorstelling en wat ben ik blij dat we nog net vóór de Corona crisis speelden. Ik had de voorstelling voor geen goud willen missen.

De Stad Speelt

De Stad Speelt is een professioneel Amersfoorts theatercollectief opgericht door Fem Petraeus. De acteurs horen tegelijkertijd met het publiek wat het verhaal is dat ze gaan spelen. En met die bijzondere concentratie ontstaan de meest unieke, mislukte of briljante voorstellingen. 

Het publiek is getuige van een voorstelling die maar 1 keer te zien zal zijn en die nooit meer terug komt.

Howard van Dodemont vertelt het verhaal aan de acteurs. Foto: Bram Petraeus

Kamp Amersfoort

Voor deze specifieke voorstelling was de opzet net een beetje anders dan anders. De voorstelling ging over de Tweede Wereldoorlog, en dan in het bijzonder Kamp Amersfoort. Door dit precaire onderwerp besloot regisseur Howard van Dodemont dat de acteurs zich dit keer toch enigszins moesten voorbereiden.

We hoorden van tevoren in welke hoek we ons moesten inlezen. Ik kreeg mee dat ik me moest verdiepen in het joodse verzet. Zo las ik het boek van Selma van der Perre en vroeg mijn ouders uit over mijn opa Chris Voorendt, die onder schuilnaam ‘Riche’ bureauhouder was voor de Geheime Dienst Nederland.

Daarnaast bezochten we met de acteurs en regisseur Kamp Amersfoort, waar we een indrukwekkende rondleiding kregen. Zo zorgden we voor basiskennis, input van waaruit we onze personages konden spelen. We wisten nog uiteraard niets over het verhaal of de verhoudingen tot elkaar, de voorstelling zelf was van begin tot eind geïmproviseerd.

Bibliotheek Eemland

We speelden op een bijzondere locatie: de bibliotheek in het Eemhuis. Een fantastisch mooi architectonisch hoogstandje en een genot om in te spelen. Bas Bons improviseerde de prachtige muziek van de voorstelling. Het is heel fijn om Bas zijn muziek te horen terwijl je aan het spelen bent, hij weet gevoelens te versterken en soms juist een prettige tegenkleur te geven.

Dansen op ontroerende muziek op een prachtige locatie. Foto: Bram Petraeus

Samen spelen

Als acteur voel je het wanneer een voorstelling goed gaat. Je voelt het wanneer de concentratie, de scherpte er is. Wanneer lichaam en geest één worden. Wanneer er vanuit rust wordt gespeeld, de tijd wordt genomen. Wanneer er geluisterd wordt naar elkaar. Wanneer je de ander voedt, en diegene dat met beide handen aanpakt en je nog meer teruggeeft. Samen spelen is het mooiste wat er is. Als verhaal, emotie, muziek, ruimte en tijd samenkomen en het gewoon klopt. Zodra de voorstelling afgelopen was en we ‘backstage’ stonden, begonnen we te glunderen. Nog steeds word ik warm van binnen als ik denk aan al die mooie, ontroerende reacties die we van het publiek kregen.

08-03-2020, Amersfoort, Eemhuis. De Stad Speelt: Bijna Voorbij. Foto: Bram Petraeus

Thuis

Een week na de voorstelling werden theaters gesloten. Mijn collega’s uit het vak hebben hun voorstellingen moeten cancellen. Ik leef mee met al die theatergroepen die zo hard aan een voorstelling hebben gewerkt en nu opeens thuis zitten. Met alle ZZP-ers die opeens zonder inkomsten zitten. Gelukkig blijft dat me bespaard, dankzij mijn thuisstudio kan ik voor Storytel luisterboeken in blijven spreken. Maar het leven is veranderd. Amersfoort staat even stil.

Kom je thuis spelen?

Mijn hart gaat uit naar alle getroffenen, alle nabestaanden van de overledenen, en de helden in de zorg die zo hard werken. Ik huiver van alle afschuwelijke berichten uit Italië en ik hou mijn hart vast voor wat ons hier nog te wachten staat. Maar laten wij, de thuisblijvers, vooral ook blijven spelen. Luister naar elkaar, neem aan wat de ander je aanreikt en geef dat in veelvoud terug. Bespreek dingen waar je het nog nooit met elkaar over hebt gehad. Stel vragen. Neem je tijd. Voel. Smelt samen. Leef.

Fem Petraeus, artistiek leidster van De Stad Speelt, zit alweer vol plannen om met de huidige beperkingen toch op een alternatieve manier door te kunnen spelen. Hou onze groep in de gaten via www.destadspeelt.nl of via Facebook of Instagram.

48 Hour Film Project

Een zin, een voorwerp, een personage, een genre en 48 uur de tijd. Teams krijgen op vrijdag de ingrediënten voor hun films en hebben dan 48 uur de tijd om de film te schrijven, filmen, monteren en weer in te leveren.

Dit jaar besloot ik om als one-woman-team deel te nemen. Het draaien van een single shot film, waarbij ik zowel de techniek bediende, de timing in de gaten moest houden en moest blijven acteren, was een hele uitdaging.

Het personage dat de teams op vrijdag meekregen was Karin Gerritse, penningmeester, het voorwerp was een plattegrond, de zin “Niemand zei dat het makkelijk was” en mijn genre was Fish out of Water.

Tik Tak is speciaal voor de bioscoop gemaakt, maar je kunt hem hier online bekijken. Doe maar net alsof je in de bioscoop zit 😉

Tik Tak won de prijs voor Best Use of Character. Mijn man Thijs won de Unsung Hero medaille, n.a.v. deze ingezonden brief:

Lieve Thijs,

Vorig jaar kwam ik op het idee om in mijn eentje mee te gaan doen aan het 48 Hour Film Project Rotterdam. Maar ik had jou nodig om dit voor elkaar te krijgen. Ik wilde je camera lenen en uitleg krijgen over hoe ik die moest bedienen, ik wilde op jouw computer monteren met jouw montagesoftware, en jij moest het hele weekend voor onze tweejarige zoon Flynn zorgen.

Je zei meteen ‘ja’.

Flynn heeft nog nooit zo’n druk weekend gehad. Speeltuin, pretpark, waterpistolen, auto’s kijken en met vriendjes spelen, het was een vol programma. Hij at dan wel voornamelijk patat en leste zijn dorst met slush puppy, maar ik kon me volledig richten op mijn film. 😉

Een weekend zonder “mama, mama, mama”. Opeens leken 48 uur zeeën van tijd. Ik heb dan ook totaal geen stress gehad en was ruim op tijd om de film in te leveren.

Zonder jou was dit niet mogelijk geweest. Dank je wel dat je mij altijd support. Dat je altijd achter me staat. Ook al is mijn carrière nog steeds niet echt van de grond gekomen, blijf je in mij geloven en geef je me altijd de ruimte om mezelf te blijven ontwikkelen. Dat maakt mij een gelukkig mens en daardoor ook een betere moeder en echtgenote.

Mijn Unsung Hero ben jij, lieve Thijs. Omdat je mij in de gelegenheid stelde om voor de volle 100% mee te doen. Deze nominatie is niet alleen voor jou, maar voor alle partners van de betrokkenen van het 48 Hour Film Project. Hoe fijn is het om je in het 48 hour avontuur te storten, wetende dat thuis alles door blijft draaien. Dat je je passie voor film mag uiten en daarin wordt gesteund.

Zondagavond kwam ik thuis. Jij was Flynn net op bed aan het leggen. Toen je beneden kwam, lag ik op de bank TV te kijken. “Ik ben best moe”, zei ik. “Ik ook,” zei jij. “Fysiek dan. Mentaal niet. Het was een superleuk weekend.” En ik kon dat alleen maar beamen.

Liefs, Relinde

Method Acting

Op het Nederlands Film Festival ging de korte film Melany van regisseur Ruben Broekhuis en producent Herman Slagter in première.

Ik lig op de bank in de woonkamer. De verwarming staat aan, ik drink een warme kop thee en eet een stuk chocola terwijl ik met vriendinnen app. ‘Het gaat door!’ app ik. ‘We gaan de korte film maken. Ik ga een junk spelen!” Een dakloze junk. Er zijn geen personages te bedenken die verder van me af staan. Na één slechte ervaring met het roken van marihuana heb ik besloten dat drugs niet mijn ding is. Ik heb altijd een veilig thuis gehad. Ik heb een hekel aan kamperen, terwijl mijn personage blij is dat ze een afgeragde caravan heeft kunnen claimen als woning.

Ik moet iets doen. Me goed voorbereiden. Ik loop mijn balkon op. Schoongepoetste vlonders lachen me toe. Een tuinsetje met zachte kussens nodigt me uit om te gaan zitten en de plantjes staan er mooi bij. Dit moet anders. Ik zet mijn planten binnen (behalve een stervende, die heeft de juiste sfeer te pakken) en klap het tafeltje in. De kussens berg ik op. De vlonders storen me. Ik pak wat grote vuilniszakken en begin ze los te trekken. Eén voor één verdwijnen de mooie stukken hout in de grijze zakken. Als de zak vol is knoop ik hem dicht en geef hem een mooie plek op het balkon. Een paar uur later heb ik het lelijkste balkon van de flat (wat een prestatie op zich is, in Rotterdam IJsselmonde). Een kale tuinstoel staat op de betonnen ondergrond, omringd door vuilniszakken en een stervende plant. De losse aarde die onder de vlonders was gaan rotten heb ik laten liggen om het geheel nog mistroostiger te maken. Ik pak een glas alcohol en mijn shag (net gekocht, ik rook niet) en begin te draaien.

De avond valt. Ik zit er nog. Mijn keel hees van de shag en mijn hoofd duizelt. Dit is niet genoeg. Ik moet een stap verder. Naar buiten, de flat uit. Ik pak mijn jas en vertrek. Even overweeg ik om zonder sleutels weg te gaan zodat ik me écht even dakloos voel, maar dat durf ik niet. Mijn mobiel laat ik wel thuis. Beneden kom ik aan bij het park. Het is donker en heeft geregend. Een politiewagen rijdt langs, ik voel me bekeken. Stel dat ze me vragen wat ik aan het doen ben, zal ik dan als actrice Relinde antwoorden of als personage Melany? Terwijl ik de mogelijke risico’s en consequenties van deze keus afweeg, rijdt de politiewagen langzaam door. Ik haal diep adem en loop het park in.

Hoe kies je een plek om te slapen? Wat weegt zwaarder: een droge of een zachte plek? Ik dwaal wat rond door het park. Ik wil een beschutte plek, zodat ik niet gezien kan worden. Misschien toch een stukje terug, bij dat kleine paadje. Is dit goed? Ik zie niks. Een tak schiet in mijn gezicht. Ja, daar is het goed. Ik wurm me tussen de bosjes en ga voorzichtig zitten. Een beetje klam is het wel, maar dat zal er wel bijhoren. Daar zit ik dan. En nu? Moet ik hier slapen? Ik ben gek. Nee, dit is goed. Even voelen hoe het voelt. Alles voor de kunst. Ik probeer te gaan liggen. Waar leg ik mijn hoofd op? Nu snap ik waarom daklozen een capuchon hebben. Ik trek mijn kraag wat verder omhoog. Wat is het koud. Het vriest licht. Ik begin te rillen. Ik stop mijn handen in mijn zakken. Ik voel mijn sleutels. De sleutels van mijn flat. Mijn eigen flat. Met een zacht bed. En een warme douche. Nee, niet aan denken, nu even dit ervaren. Ik haal diep adem en probeer te ontspannen. Een geluid. Geritsel. Wat is dat? Een beest? Ik schiet overeind. Wat leeft hier ’s nachts? Ik zie niks. Daar is het weer, nu dichterbij. Ik schuif een stuk op, mijn hand glijdt in de modder. Warme douche. Zacht bed. Weer een geluid. Sleutels in mijn zak. Geritsel, vlakbij nu. Ik spring op en ren het park uit, naar huis.

Morgen weer proberen.

Raymond Thiry Relinde de Graaff

Melany
Een korte film van Ruben Broekhuis
Cast: Relinde de Graaff, Raymond Thiry, Jade Yilmazoglu en Martin van der Starre
Productie: Herman Slagter, Riverpark Films
Powered by Nieuw Nederlands Film Platform
www.facebook.com/melanyfilm

korte film Melany

Over de korte film Melany:

Welke rol zou ik als actrice graag nog willen spelen, vroeg ik me af. Als ik daklozen zie, vraag ik me altijd af hoe iemand in dat leven terecht gekomen is. Wat voor geschiedenis zou zo iemand kunnen hebben? Ik besloot op de Rotterdamse producent Herman Slagter af te stappen, met de vraag of hij een korte film wilde produceren over een junk. Hij koppelde me aan regisseur Ruben Broekhuis, met wie ik het scenario voor de korte film Melany ontwikkelde. Dankzij het NNFP konden we de korte film maken, die in 2015 op het Nederlands Film Festival in première ging. – Relinde de Graaff