48 Hour Film Project

Een zin, een voorwerp, een personage, een genre en 48 uur de tijd. Teams krijgen op vrijdag de ingrediënten voor hun films en hebben dan 48 uur de tijd om de film te schrijven, filmen, monteren en weer in te leveren.

Dit jaar besloot ik om als one-woman-team deel te nemen. Het draaien van een single shot film, waarbij ik zowel de techniek bediende, de timing in de gaten moest houden en moest blijven acteren, was een hele uitdaging.

Het personage dat de teams op vrijdag meekregen was Karin Gerritse, penningmeester, het voorwerp was een plattegrond, de zin “Niemand zei dat het makkelijk was” en mijn genre was Fish out of Water.

Tik Tak is speciaal voor de bioscoop gemaakt, maar je kunt hem hier online bekijken. Doe maar net alsof je in de bioscoop zit 😉

Tik Tak won de prijs voor Best Use of Character. Mijn man Thijs won de Unsung Hero medaille, n.a.v. deze ingezonden brief:

Lieve Thijs,

Vorig jaar kwam ik op het idee om in mijn eentje mee te gaan doen aan het 48 Hour Film Project Rotterdam. Maar ik had jou nodig om dit voor elkaar te krijgen. Ik wilde je camera lenen en uitleg krijgen over hoe ik die moest bedienen, ik wilde op jouw computer monteren met jouw montagesoftware, en jij moest het hele weekend voor onze tweejarige zoon Flynn zorgen.

Je zei meteen ‘ja’.

Flynn heeft nog nooit zo’n druk weekend gehad. Speeltuin, pretpark, waterpistolen, auto’s kijken en met vriendjes spelen, het was een vol programma. Hij at dan wel voornamelijk patat en leste zijn dorst met slush puppy, maar ik kon me volledig richten op mijn film. 😉

Een weekend zonder “mama, mama, mama”. Opeens leken 48 uur zeeën van tijd. Ik heb dan ook totaal geen stress gehad en was ruim op tijd om de film in te leveren.

Zonder jou was dit niet mogelijk geweest. Dank je wel dat je mij altijd support. Dat je altijd achter me staat. Ook al is mijn carrière nog steeds niet echt van de grond gekomen, blijf je in mij geloven en geef je me altijd de ruimte om mezelf te blijven ontwikkelen. Dat maakt mij een gelukkig mens en daardoor ook een betere moeder en echtgenote.

Mijn Unsung Hero ben jij, lieve Thijs. Omdat je mij in de gelegenheid stelde om voor de volle 100% mee te doen. Deze nominatie is niet alleen voor jou, maar voor alle partners van de betrokkenen van het 48 Hour Film Project. Hoe fijn is het om je in het 48 hour avontuur te storten, wetende dat thuis alles door blijft draaien. Dat je je passie voor film mag uiten en daarin wordt gesteund.

Zondagavond kwam ik thuis. Jij was Flynn net op bed aan het leggen. Toen je beneden kwam, lag ik op de bank TV te kijken. “Ik ben best moe”, zei ik. “Ik ook,” zei jij. “Fysiek dan. Mentaal niet. Het was een superleuk weekend.” En ik kon dat alleen maar beamen.

Liefs, Relinde

Cracker

“Doe het niet. Je gaat er spijt van krijgen.” Mijn man waarschuwde me nog. Maar nee, ik was eigenwijs.

Ik zou graag iets de schuld willen geven. De tentoonstelling over 100 jaar animatie in Kunsthal Kade, waar ik geïnspireerd raakte. Of mijn zwangerschap, waardoor ik niet stil kon zitten en iets te doen wilde hebben. Het fonds dat me jaren geleden geen subsidie had verschaft om het script voor Cracker met echte acteurs te verfilmen, waardoor het script ‘op de plank’ was komen te liggen.  Maar ik moet toegeven: ik heb toch echt geheel vrijwillig besloten om van Cracker een korte stop motion film te maken. Ik heb ook geheel vrijwillig besloten om dat vrijwel in mijn eentje van begin tot eind tot stand te brengen. Het was bijzonder, het was frustrerend, het was eenzaam, het was creatief, het was leuk, het was lang. En nu kan ik zeggen: het is af.

Knutselen

Ik had ervoor kunnen kiezen om Wilma en Ali van flexibel materiaal te maken. Maar de personages zijn krakkemikkig. Hoofden van eierschalen pasten beter bij ze. Voor hun lijfjes gebruikte ik luciferdoosjes en ijzerdraad met gebakken klei voor de armpjes, benen, ogen, mond, neus en oren. Verschillende mondjes, ogen en wenkbrauwen voor verschillende gezichtsuitdrukkingen. Verschillende crackers en boterhammen zodat ze die ‘op konden eten’. Ik maakte kleine kleren voor ze, wat een gepiel. Naaien is nooit mijn grootste talent geweest. Daarna was het de beurt aan het decor. Wilma en Ali zijn niet de rijkste burgers, dus ook dit mocht wat troosteloos ogen. Bij mijn ouders spitte ik tussen mijn oude barbiespullen, waar ik een tafeltje, vogelkooi en fotolijstjes vandaan haalde. Mijn schoonvader Ricardo was zo lief om twee stoeltjes voor me te maken. Ik knutselde zelf een kleine krant met nieuwsberichten over het einde der tijden. Langzaam kreeg hun flat vorm, ik creëerde hun wereld. Tot nu toe vond ik het allemaal nog leuk.

Foto na foto

Een stop motion film wordt gemaakt door een foto te nemen van de personages, dan alles een heel klein stukje te verzetten, weer een foto te nemen, enzovoort. Als je uiteindelijk alle foto’s achter elkaar zet dan lijkt het of de personages gaan bewegen. Toen de opnames begonnen begon ik al aan mijn derde zwangerschapstrimester. Heel verstandig, met een dikke buik rondom mijn decor van 70×50 cm bewegen. Zwangerschapsyoga is er niks bij. Ik heb maar niet geteld hoe vaak ik ergens tegenaan heb gestoten. En dat is frustrerend, want als je camera standpunt verandert, kun je weer opnieuw beginnen met je scene. Deze fase van het proces duurde langer dan me lief was. 

Montage en stemmen

Nadat ik alle foto’s had geschoten begon ik aan de montage. Ik kreeg een beter beeld van hoe de film eruit zou komen te zien. Ik paste nog wat teksten aan en gooide de scènes wat om. Ramez Harayri en Gouden Kalf winnares Loes Schnepper waren zo lief om de stemmen van de personages in te spreken. Wat heb ik gelachen om de overgevende Loes, ze bleef er bijna in. Arian Stoetzer bood aan om de audio nabewerking te doen. Ik ben ontzettend dankbaar dat zij hun tijd en energie in deze korte stop motion hebben willen steken. En wat was het fijn om eindelijk eens met andere mensen samen te kunnen werken aan dit project. Na het maken van de aftiteling en ondertiteling kwam er dan langzaam echt een eind aan ‘het project zonder eind’.

Vertoningen

Cracker werd vertoond tijdens het Rotterdams Open Doek in LantarenVenster. Na afloop was er een korte Q&A en Ramez en Loes waren ook aanwezig tijdens de vertoning. Daarnaast is Cracker vertoond op het Festival Treće uho Dubrovnik in Kroatië.

Link naar de animatie

Cracker is nu ook online te bekijken: